Terapia THC bez waporyzacji
Przez lata medyczne zastosowanie konopi kojarzyło się przede wszystkim z suszem przeznaczonym do waporyzacji. Jest to jednak tylko jedna z możliwych dróg podawania kannabinoidów.
THC może być stosowane również w postaci odpowiednio przygotowanych ekstraktów olejowych. Z punktu widzenia pacjenta zmienia to bardzo wiele: zamiast odmierzania suszu, napełniania waporyzatora, jego nagrzewania i wykonywania inhalacji leczenie może polegać na przyjęciu określonej objętości preparatu zgodnie ze schematem ustalonym z lekarzem.
To nie jest „inna wersja palenia marihuany”. To zupełnie inny sposób podania substancji czynnych, o innej farmakokinetyce i innym profilu działania.
THC nie musi być inhalowane
Kannabinoidy są substancjami czynnymi. Susz jest jedynie jednym ze sposobów ich dostarczenia do organizmu.
W przypadku waporyzacji THC dostaje się przez płuca do krążenia bardzo szybko, dlatego efekt może pojawić się już w ciągu kilku minut. Przy preparatach przyjmowanych doustnie lub przez błonę śluzową jamy ustnej działanie rozwija się wolniej, ale może utrzymywać się znacznie dłużej.
I właśnie ta różnica może być klinicznie cenna.
Jeżeli celem terapii nie jest uzyskanie możliwie szybkiego efektu, lecz bardziej długotrwała kontrola objawów, droga doustna może być dla części pacjentów praktycznym rozwiązaniem. Australijska Therapeutic Goods Administration porównuje pod tym względem doustne kannabinoidy do leków stosowanych wtedy, gdy zależy nam na dłuższym okresie działania.
Jedna z największych zalet: prostota
Dla pacjenta różnica jest bardzo konkretna.
Porównanie sposobów przyjmowania
| Waporyzacja suszu | Ekstrakt olejowy |
|---|---|
| wymaga waporyzatora | nie wymaga urządzenia |
| wymaga przygotowania odpowiedniej ilości suszu | preparat można odmierzać według ustalonej dawki |
| wymaga inhalacji | nie wymaga inhalacji |
| efekt pojawia się szybko | efekt rozwija się wolniej |
| działanie jest zwykle krótsze | działanie może utrzymywać się przez wiele godzin |
| trudniejsza do zastosowania dyskretnie w części sytuacji | łatwiejsza do wpisania w codzienny schemat przyjmowania leków |
| zależy m.in. od techniki inhalacji i urządzenia | dawkowanie może być oparte na określonej objętości preparatu |
Dla człowieka, który nie chce budować całego rytuału wokół terapii konopnej, ta różnica bywa fundamentalna.
Nie każdy chce posiadać waporyzator. Nie każdy dobrze toleruje inhalację. Nie każdy chce zabierać ze sobą urządzenie, susz i dodatkowe akcesoria. Są też pacjenci, dla których sama forma inhalacyjna stanowi psychologiczną barierę, ponieważ zbyt mocno kojarzy im się z rekreacyjnym używaniem konopi.
W przypadku ekstraktu olejowego terapia może znacznie bardziej przypominać klasyczne leczenie farmakologiczne.
Dłuższe działanie zamiast gwałtownego początku
To jedna z najważniejszych różnic pomiędzy olejem a waporyzacją.
Po inhalacji stężenie THC we krwi szybko rośnie, ale efekt utrzymuje się krócej. Po podaniu doustnym początek działania jest opóźniony — zwykle mówimy o dziesiątkach minut, a nie kilku minutach — jednak działanie może trwać wiele godzin. Health Canada podaje dla doustnego przyjmowania kannabinoidów początek działania zwykle po około 30 minutach do 2 godzin i działanie trwające około 4–8 godzin, choć różnice między pacjentami mogą być znaczne.
W przypadku części preparatów stosowanych w obrębie jamy ustnej początek działania może być szybszy, a czas działania jeszcze dłuższy.
Nie oznacza to, że olej jest zawsze „silniejszy”. Oznacza natomiast, że organizm otrzymuje kannabinoidy w zupełnie innym profilu czasowym.
Dlatego drogę podania powinno się dobierać do objawów i celu leczenia, a nie do stereotypu, że terapia THC musi opierać się na suszu.
Czy terapia olejem jest skuteczna?
Może być skuteczna — ale trzeba właściwie rozumieć to pytanie.
O skuteczności terapii kannabinoidowej nie decyduje samo słowo „olej” albo „susz”. Znaczenie mają m.in. wskazanie kliniczne, zawartość THC i CBD, dawka, sposób podania, indywidualna reakcja pacjenta, jednocześnie stosowane leki oraz tolerancja działań niepożądanych.
THC zachowuje swoje działanie farmakologiczne także po podaniu doustnym. Co więcej, po połknięciu THC ulega w wątrobie metabolizmowi między innymi do aktywnego 11-hydroksy-THC. Jednocześnie biodostępność doustna jest niższa i bardziej zmienna niż po inhalacji, dlatego dawek stosowanych w waporyzacji nie można mechanicznie przeliczać na dawkę doustną.
To właśnie dlatego terapia ekstraktem powinna być dobierana i stopniowo miareczkowana, a nie prowadzona metodą prób i błędów.
Więcej kontroli nad codziennym leczeniem
W praktyce klinicznej ogromne znaczenie ma nie tylko to, czy substancja działa, ale również czy pacjent jest w stanie prawidłowo stosować ją przez kolejne tygodnie i miesiące.
Tu preparaty olejowe mają kilka bardzo praktycznych zalet: brak inhalacji i dymu, brak konieczności obsługi waporyzatora, łatwość transportu, prostsze włączenie leczenia do stałych pór dnia, możliwość stopniowego miareczkowania oraz dłuższy czas działania, który w określonych sytuacjach może ograniczać potrzebę częstego ponawiania dawki.
Dla pacjenta różnica może sprowadzać się do bardzo prostego pytania:
czy leczenie ma być czymś, do czego trzeba się przygotować, czy czymś, co można naturalnie włączyć w swój dzień?
Dla części osób odpowiedzią będzie właśnie ekstrakt.
Bez palenia. Bez konieczności waporyzacji.
Warto podkreślić jeszcze jedną rzecz.
Palenie nie powinno być utożsamiane z terapią kannabinoidową. Wdychanie produktów spalania jest osobnym obciążeniem dla organizmu, którego podanie doustne nie powoduje. Także waporyzacja — choć eliminuje proces spalania — nadal pozostaje drogą inhalacyjną. Health Canada wskazuje, że doustne stosowanie kannabinoidów pozwala uniknąć ekspozycji charakterystycznej dla inhalacji, choć oczywiście ma własne ryzyka związane przede wszystkim z opóźnionym działaniem i możliwością przyjęcia zbyt dużej dawki.
Dlatego dla osoby, która chce korzystać z terapii kannabinoidowej, ale nie chce palić ani niczego inhalować, brak zainteresowania suszem nie oznacza automatycznie rezygnacji z tej metody leczenia.
Olej i waporyzacja nie są konkurentami
Nie każdy pacjent powinien przejść na olej i nie w każdej sytuacji będzie on optymalnym rozwiązaniem.
Waporyzacja ma jedną bardzo istotną właściwość: szybkość działania. Może więc mieć przewagę w sytuacjach, w których efekt powinien pojawić się możliwie szybko.
Ekstrakt doustny działa wolniej, ale dłużej. Dlatego lepiej myśleć o tych metodach nie jako o konkurentach, lecz jako o dwóch różnych narzędziach.
U części pacjentów lekarz może wybrać jedną drogę podania. U innych strategia leczenia może wymagać zupełnie innego podejścia. Najważniejsze pozostaje dopasowanie terapii do konkretnej osoby, objawów i celu leczenia.
Terapia kannabinoidowa może być prostsza, niż myślisz
Konopie medyczne nie muszą oznaczać suszu leżącego obok waporyzatora.
Współczesna terapia kannabinoidowa może wykorzystywać standaryzowane preparaty o określonym stężeniu substancji czynnych, których dawkowanie można stopniowo dostosowywać do potrzeb pacjenta.
Dla części osób oznacza to istotną zmianę: zamiast inhalowania — kilka precyzyjnie dobranych etapów terapii, które można łatwo włączyć w codzienność.
W Poradni Cannabis IZWW dobór postaci preparatu traktujemy jako element leczenia, a nie kwestię przyzwyczajenia. Podczas konsultacji lekarz może ocenić, czy w danym przypadku odpowiedniejsza będzie terapia inhalacyjna, ekstrakt, czy inny sposób prowadzenia leczenia kannabinoidowego.
Nie chcesz waporyzować suszu? To nie oznacza, że terapia kannabinoidowa nie jest dla Ciebie.
Można porozmawiać z lekarzem o innych możliwościach jej prowadzenia.
